Blog #10: Oudste wordt 19 dus tijd voor bezinning met taart

Ik merk pas echt hoe oud ik ben als mijn kinderen jarig zijn. Het is toch niet te geloven dat mijn oudste nu 19 is. 19! 19 Jaar geleden lag ik dus te bevallen. Ik had het erg romantisch aangepakt allemaal. Want het was nog de tijd van "Natuurlijk bevallen" en Oei, ik groei". Op Calvinistische wijze sloeg ik me met rustgevende muziek en kaarslicht door de weeën heen. Aan het begin was het best romantisch allemaal. Ik zuchtte lekker door met mijn uit de boeken gehaalde mantra "Deze wee gaat zo weer weg". So far, so good, tot een centimetertje of zeven. Toen werd het toch wel afzien. Maar goed, ik ging gewoon door met alle posities uitproberen en de mantra. De verloskundige was steeds heel tevreden, ik was erg stil, dus was het wel wonderlijk dat ik ook echt aan het bevallen was en de ontsluiting netjes vorderde. Uit mijn eerste blog heb je inmiddels begrepen dat ik er erg slecht aan toe ben als ik stop met praten.

Rond een uurtje of acht was er toch ineens paniek, want ik had al 9 cm ontsluiting en mijn grote knul daalde niet in. Wat iedereen wel had kunnen vermoeden was ook de waarheid. Ik ben, zoals je ziet, te klein om een normaal kind te baren.

Pas rond half vier werd mijn grote baby er met een keizersnede uitgehaald. Nou ja, groot... Voor mij is het groot, voor mij is alles te groot en te hoog. Ik kan niet eens bij het tweede plankje van mijn keukenkastje. Nee, dan mijn kinderen, die zijn al snel zo een 20 cm groter dan ik en dat is vaak wel ergens goed voor. In de keuken, om maar iets te noemen.

Dus nu is het feest en heb ik zin in zoete dingen. Nu kan ik op dat gebied wel wat hebben gelukkig, wat blijkbaar heel uitzonderlijk is voor mensen boven de 50. Ik heb net weer zitten bladeren in het boek "Te lijf" (over de overgang, jaja!) van Isa Hoes en Medina Schuurman en ben echt geschrokken van hun eetpatroon. Of eigenlijk, hun niet eetpatroon. Twee rijstwafels met kaas als lunch, pardon? Dat is nog niet eens een tussendoortje voor mij!

Maar ook wat er wordt geschreven over sport en beweging. Vanaf je 45e moet je rustig aan gaan doen, dus geen extreme trainingen meer. Daar voel je je over het algemeen ook te vermoeid voor. Ja, dat zal gerust als je maar twee rijstwafels als lunch neemt.

Ik sport lekker fanatiek en eet ook ruim, gezonde dingen die mijn lichaam kan gebruiken.

Als je het boek al gelezen hebt, vergeet dan niet dat we allemaal anders zijn en laat je de vermoeidheid niet bij voorbaat aanpraten. 50 Is een hele leeftijd misschien, maar de kans is best aanwezig dat je pas op de helft bent. Leef dus, kruip niet achter de geraniums en laat je niet teveel deprimeren door weer een verjaardag van je kinderen.....