Blog #48 Sporten, leuk of niet?

 

Als ik iemand een tijdje niet meer gezien of gesproken heb, gaat het eerste praatje al gauw over sport en lifestyle. De meeste mensen gaan er automatisch vanuit dat ik nauwelijks eet en dwangmatig vaak de sportschool bezoek. Als dat werkelijk het beeld is dat mensen van mijn leven hebben, snap ik dat je al meteen een hekel aan sport hebt. Nog voordat je ooit een hardloopschoen hebt aangeraakt of een stap over de drempel van een sportschool hebt gezet. Dus wil ik je meer vertellen over hoe je sporten echt leuk(er) gaat vinden. 

Allereerst: Eet. Doe alsjeblieft geen dag zo eng als sommige vloggers met hun minimale eetgewoonten. Laat je niet gek maken door mensen die de hele ochtend op een eierdopje havermout en een kopje thee met een schijfje gember leven. Veel sporten is veel eten en dan is het allebei lekker! Ik eet inderdaad veel gezond, maar dit weekend heb ik heerlijk ijsjes (meervoud) met veel chocolade gegeten en vandaag patat met satésaus. Heerlijk. Hou wel balans erin. Het kan, maar niet iedere dag. Dagelijks veel eten kan, maar dan wel echte voeding. Eiwitrijk, veel groenten. Daar word je niet dik van. Zet je stofwisseling aan het werk met bewegen en genoeg eten. 

Al het begin is moeilijk en dat geldt zeker voor krachttraining. Zo een eerste bezoekje aan de sportschool is de ultieme test voor jouw doorzettingsvermogen. 

Het is een moedige stap en ik hoor erg vaak van mensen dat ze schrikken van hun eigen balans, kracht en conditie. Eigenlijk moet je echt wel zeker acht maanden rekenen voordat het leuk wordt. Want dan komen de overwinningen. Kun jij ook een pull up zonder hulpmiddelen en dat verder uitbouwen. Kun jij ook een squat met gewichten die zwaarder zijn dan je eigen gewicht. 

Alleen is saai. Maak het gezellig! Sportmaatjes of een personal trainer, als je maar een klik hebt samen. 

Humor is onmisbaar. Ik ben heel goed geworden in mijzelf uitlachen. Maar af en toe een complimentje krijgen is ook fijn. Als je langer sport, leer je elkaar kennen. Het is niet zo een anoniem gebeuren in een sportschool als je zou denken. 

Dwangmatig sporten is niet leuk. Wissel af en neem af en toe langer rust. Ik doe ook drie sporten. Verdiep je erin, ik heb veel tijd gegeven aan gerichte hardlooptraining. Goh, daar komt veel meer bij kijken dan je denkt. Ik heb nu een yogamatje boven liggen, ligt bij de was. 

Vijf kinderen, dus ik was wat af. En dan rek ik standaard hamstrings en heupstrekkers. Als ik last van een bepaalde spiergroep heb, neem ik die ook mee. Kennis van je lichaam is belangrijk, probeer blessures voor te zijn.... 

En lees vooral niet later in mijn blog hoe ik daar zelf mee omga, slecht voorbeeld.

Tenslotte, speciaal voor jou, wat sportieve hoogte- en dieptepunten:

Mark zag mijn baas, die in dezelfde sportschool traint, oefenen met de pull up. Hij merkte terloops op dat Esther, ik dus, er acht achter elkaar kan. Nog nooit iemand zo hard aan het trainen zien gaan. Het zoemde overal rond op mijn werk. Pas weken later kwam hij erachter dat ik er nu met pijn en moeite vijf doe. Hij overigens ook...

Vijf kilometer hardlopen, dat is eigenlijk mijn om de dag rondje. Lekker met de hond. Op een warme dag kwam ik toch nog aardig op dreef. Wat denk je? Haal ik met de eindsprint een fietser in! Okeeee, het was een allochtone meneer en hij moest nog wat oefenen, maar toch!

De box jump, wat een ramp. Ik kan dan wel voor de meeste mensen zeer sportief overkomen, maar als kind was ik een verlegen vogeltje en zo onzeker als de pest. Alle oude herinneringen aan gym komen terug, wat haatte ik dat vak! Stiekem wil ik wel oefenen, maar dan graag tijdens sluitingstijd, omdat ik weet dat het tussen mijn oren zit. Ik kan hard rennen en heb sterke benen. Nu moet ik het allemaal zelf nog geloven....

Mannen zijn erg gezellig in de sportschool, want vaak scheutig met complimenten. Maar een vrouw die mij zegt dat ik er erg goed uitzie en een lopende reclame voor Mark ben? Dat is pas een echt compliment!

Soms sta je gewoon even stil in de sport. Zo een dipje is er nu in het rennen. Mijn benen voelen zwaar. Het weer? Ik weet het niet, ik laat het maar gebeuren. De adrenaline keert straks wel terug, bij de Ride en Run in september. 

Stiekem weet ik dat ik al veel te lang last van mijn linkerschouder heb. Ik wil dat het vanzelf overgaat en ik wil geen rust nemen. Meestal kom ik er mee weg hoor, maar het kan ook echt helemaal mis gaan. Dus doe ik of het allemaal nog meevalt. En kan ik er soms in 's nachts niet van slapen. 

Herkenbaar? We gaan gewoon door, toch?