Blog #31: herstelloopje met honden

 

Vandaag heb ik, heel onhandig, mijn herstelloopje gepland na de halve marathon afgelopen weekend. Klinkt niet eens als een slechte planning, als je even vergeet dat ik gisteren eerst een uur hardlooptraining (techniek) en een uur benen met Mark heb gedaan.

Want tja, herstel, ik heb geen tijd voor herstel. Ik ga 14 mei weer rennen en dan wil ik die hele loop van 17 km in een tempo van 12 per uur rennen. Bam.

Dus vandaag het bos in en eens kijken of ik dat tempo al red. Ik vraag mij nog steeds af of heel Nederland tegenwoordig in de nacht werkt. Ik dacht altijd dat ik uniek was, maar op deze mooie vrijdagochtend is iedereen vrij. En alle honden lopen in het bos. Die van ons loopt ook gezellig mee, en Sophia zit erbij op de fiets om haar hijgende moeder aan te moedigen.

Al snel worden we belaagd door hordes honden. Geen van allen zijn opgevoed, dus het is echt hordelopen. Hoe moeilijk kan dat nou zijn, een hond opvoeden?

De eerste paar kilometer in het bos zijn echt zwaar. De krachttraining en de looptraining zitten erin en mijn benen zijn van lood. Maar goed, rennen is ook een stuk mind trainen, dus nu ik er toch ben, wil ik mijn doel halen. Kort rondje, maar wel tempo maken. Na 2 km warm worden kom ik op dreef en ga ik mijn kilometers onder de vijf minuten lopen. Gelukkig, het zit er nog in. Na 6 km stop ik wel. Ik voel mijn benen net iets te veel en  op blessures zit ik niet te wachten.

Dus loop ik het laatste stuk gezellig samen met mijn dochter uit als er weer zo een vrolijke hond aankomt. Baasje roept, baasje fluit, baasje belooft veel koekjes, maar de hond negeert haar vrolijk en volgt onze weg en die van onze hond.

Meestal draai ik dan om en breng de hond terug naar zijn baas, maar na vandaag al twee keer van mijn sokken te zijn gerend zijn we niet meer in die aardige stemming.

Mijn dochter roept uiteindelijk onze hond Roxy bij zich, ze komt en haar nieuw verworven hondenvriend ook. Daarop maakt ze zich indrukwekkend groot. Nou is ze wel tamelijk lang maar niet zo breed, maar zo lijkt het bijna zo. Dan kijkt ze de hond aan zoals alleen Cesar Milan dat kan en zegt kort en goed: "Ga weg, ga naar je baas".

Waarop de hond ineens veel kleiner wordt, ons zeer schuldig aankijkt en afdruipt. Richting zijn baasje. Die het hele bos bij elkaar fluit en roept en gelukkig ook nog een lekker koekje voor haar lieve schatje heeft.