Blog #30: Mijn eerste halve marathon

Nou, ik heb het gedaan hoor, mijn eerste halve marathon gelopen! Hier in Amstelveen, mijn primeur was ook hun primeur. Het was een goede gok van de organisatie, in deze regio wordt heel wat afgelopen, door de meest uiteenlopende types.

Daarnaast was het prachtig weer, al bij het verzamelen voor de start was het een gezellige boel. Lopers vergezeld door complete gezinnen en diverse honden. Nergens zo leuk mensen kijken als op een hardloopwedstrijd. Er liepen een paar echte fitgirls rond, je weet wel, prachtig strak in het pak, cupmaat D en ronde billen. Haren prachtig in de plooi. Enigszins voorspelbaar is dat niet over 21 kilometer zo te handhaven, dus eigenlijk ben je die onderweg zo kwijt.

Dan nog een paar van die rechtdoor jongens, smal en snel. Ze lopen rond als een hinde, mooi lichtvoetig en schijnbaar erg makkelijk. Dat is nou precies wat mijn fysio bedoelt, als je zo loopt, kost het helemaal geen moeite meer.

Nou denk ik dat het niet in iedereen zit om zo te lopen, maar het ziet er heel gracieus uit.

Ook lopen er wat mensen tussen waar ik me nu al zorgen om maak. wel net even te veel gewicht eraan, moet dat nu echt 21 kilometer lang? Gelukkig zie ik veel EHBOers en ambulances, kan deze verpleegkundige die zorg even in de koelkast zetten.

Je ziet mensen die minstens 70 moeten zijn. En ze doen nergens voor onder. Een beetje dezelfde tweedeling als ik zie bij vijftigers. Hun soortgenoten zitten achter de geraniums, en zij lopen gewoon mee. Beetje stram soms, maar met een enorme power en vaak zeker niet de langzaamste.

En dan gaan we van start. Ik heb echt heel weinig hardgelopen de laatste tijd, vond dat plan van Sportrusten wel leuk, lekker rustig aan en dan nu maar knallen. Conditioneel moet ik toch op peil zijn, ik fiets wat af met een gemiddeld tempootje van zo een 28 km per uur op een opoefiets zonder versnellingen. En nee, ook geen motortje onder mijn fietstassen.

Dat heb ik de afgelopen week heel veel gedaan, net even harder als normaal. Mijn beenspieren heb ik onderhouden met Mark, krachttraining dus, al hebben ze juist afgelopen week veel rust gehad.

Volgens mij zit de helft dan ook tussen je oren, als ik vijf kinderen heb kunnen krijgen moet dit een eitje zijn.

Na kilometer 15 moet ik dit wel steeds harder tegen mijzelf zeggen. Ik krijg geen last van oude blessures, maar wel een zeurderig gevoel voorin mijn heupen. Ik merk dat we in de groep steeds een beetje aan elkaar hangen. Min of meer verwacht ik de lange slanke hinde nog wel terug die ik heb ingehaald, maar zijn tempo is misschien iets te makkelijk. Voor mij loopt een dame met zo een kek gordeltje met allemaal spannende flesjes erin. Daarin ben ik echt een paardenmeid, wat nou, draineren, gewoon doorgaan, niet zeuren. Dat kan je best hebben. Nu haal ik een man in met ook zo een gordel, waar een grote fles verdunde limonade in rondklotst. Ik kom even in de verleiding deze eruit te trekken. Ik hou mij in.

Dan komt het einde in zicht. Ben blij met ieder zuchtje wind nu. Een hele lieve enthousiaste dame aan de kant maakt iedereen blij met hele teksten. Wat een schat. Rustig aan, roept ze mij toe, gewoon lekker ontspannen blijven lopen, gaat harstikke goed, je kunt het makkelijk!

Makkelijk was niet helemaal het woord, maar ik haal het. 1.56.29. Mijn eerste tijd is neergezet. Dit smaakt naar meer.