Blog #1: Hoe krijg je Esther stil?

Ik praat veel. Echt heel veel. Als je me lang kent, weet je al dat het een goed teken is. Als ik veel praat, ben ik gezond. Doe ik dat niet, dan is er echt iets aan de hand of ben ik ziek. Of bijna dood. Zolang ik adem, praat ik. Het is ook makkelijk te doen, als je uitademt kun je praten. Daar heb je stembanden voor.

Ik heb al 25 jaar dezelfde instructrice voor het paard. Je doet er geen 25 jaar over om een beetje te stappen, te draven en te galopperen natuurlijk, maar een mensenleven is te kort om echt te leren rijden. Je kunt je steeds verbeteren. Laatst zag ik een filmpje van een proefje (wedstrijd) met mijn paard. Ik zag dat ik wat achterover zat. Daar ga ik gelijk mee aan de slag, dat moet ik verbeteren. Maar goed, ik ben dus trouw aan mijn instructrice, ze doet het prima, ze ziet alles en wij laten het paard steeds in haar waarde bij de training. Niks wordt geforceerd, er wordt logisch getraind. En ik ben nooit stil. Er is steeds een dialoog gaande. Want ik denk na als ik rij en dat verwoord ik naar haar. Dat is ze zo al 25 jaar gewend en ze vindt het prima zo. Ooit zei iemand er wat van. Het antwoord van haar was dat ze zich pas zorgen ging maken als ik stil zou zijn. Want dan zou ik of hoog ongelukkig, of ernstig ziek zijn. Kijk. Zij kent mij.

Maar nu zijn er een paar mensen in mijn leven gekomen die er een nieuwe sport van maken om mij stil te krijgen. En dan nog trots op zichzelf zijn ook. Die kennen mij dus niet zo goed. Ze hebben blijkbaar nog niet in de gaten dat ik, lichamelijk of psychisch, ernstig lijd als ik stil ben.

De eerste is mijn personal trainer. Tijdens een zwaar moment hoorde ik ineens, veel te blij, achter mij: "ik heb je stil, wat lekker!" Al heeft hij wel al door dat ik aan een grens zit als ik stil ben. Het kan goed uitpakken, dus dan heb ik echt mijn focus nodig voor de oefening, of het wordt vreselijk. Dan lijkt mijn techniek nergens op en gaan we snel weer terug naar het level waarop ik het gesprek weer start.

Helaas is er nog iemand die door heeft hoe hij mij stil krijgt. Dat is de fysio. Die duwt gewoon een paar naalden in mijn spieren en dan ben ik stil. Zoals laatst toen mijn hamstring weer eens begon te protesteren. Met twee van die dingen in mijn spier had ik even focus nodig en ik kreeg gelijk een flash back momentje doordat iemand enthousiast riep "Eindelijk, ze is stil, wat lekker!" Irritant als mensen dat zeggen. Dus ik kreeg er nog net uit: "Sssst, ik ben mijn weeën aan het opvangen". Gelukkig ben ik uiteindelijk bevallen van een soepele gezonde hamstring.